بلاگ کتاب اول

امروز حدود شش روزی هست که سرماخوردم که به تشخیص پزشک از نوع ویروسی هست. تمام این هفته هم به استراحت و گذروندن زمان زیادی جلوی تلویزیون گذشت. تو این هفته کلا چهار-پنج باری بیشتر بیرون نرفتم که سه بارش برای رفتن به دکتر بود.

بار اول چون تب داشتم، رفتم  اورژانس بیمارستان پارسیان که یکی از بیمارستان‌های مورد علاقمه که تقریبا برای موارد سرپایی می‌رم اونجا. البته این دفعه کمی فرق داشت. اون برخورد خوب همیشگی جاش خالی بود. از نفر اول تا آخر. بعد از معاینه اولیه پزشک رو دیدم و خلاصه بیماری رو توضیح دادم و اصرار داشتم که برای رفع تبم آمپول بزنم، که نظر دکتر غیر از این بود. من هم داروهام رو گرفتم و دو روز گذشت و هیچ تغییری احساس نمی‌کردم.

بعدش رفتم درمانگاه نزدیک خونمون تو گیشا که نظر یه دکتر دیگه رو داشته باشم. برای دکتر علاوه بر خلاصه بیماری، نسخه قبلی رو نشون دادم که شاید تو تصمیم‌گیری کمک کرده باشم. ولی بعد از نشون داده نسخه با سئوال عجیبی روبرو شدم. “هزینه ویزیت دکتر عمومی تو بیمارستان پارسیان چنده؟” دکتر پرسید. جواب دادم و دیگه صحبت دیگه‌ای درباره داروه‌ها نشد و معاینه من به سرعت برق و باد تموم شد و دکتر تجویز سه آمپول داد و من هم سریعا اقدام کردم. دو روز گذشت و متاسفانه دوباره هیچ بهبودی حاصل نشد.

تا اینکه تصمیم گرفتم با دوستان به بهانه هواخوری بریم بیرون، بلکه یه‌کم هوام عوض بشه. البته اون شام هم خیلی کمک نکرد و تنها پیشنهاد دوستم بود که گفت بریم درمانگاه. من‌هم کاملا استقبال کردم و رفتیم. برای درمانگاه جای بسیار تمیزی بود و نیاز به منتظر بودن زیاد نداشت. بعد از ۱۰ دقیقه‌ای دکتر رو دیدم و دوباره تمام داستان رو از اول تعریف کردم و ایشان هم با حوصله گوش داد. بلافاصله تشخیص سرماخوردگی ویروسی داده شد و چندتا آمپول زدم به همراه چندتا دارو و سرم. طبق دستور پزشک آمپول‌ها رو زدم و داروهای قدیم رو قطع کردم و داروهای جدید رو جایگزین کردم.

فردای اون روز حالم خیلی بهتر شده بود، اصلا قابل مقایسه با قبل نبود. خیلی انرژی داشتم و از این قضیه خوشحال بود. و کلی هم از دوستم برای پیشنهاد دادن درمانگاه شفا گستر ایرانیان تشکر کردم.

شاید این داستان برای خیلی از شماها تازگی نداشته باشه و خیلی‌ها تجربه مشابهی داشته باشین. ولی هدف من از تعریف این داستان چیز دیگه‌ای بود

به نظر من نمی‌شه گفت که دکتر آخری از دوتای اولی بهتره، چون تو یه ویزیت ۱۰ دقیقه‌ای برای من غیر پزشک کار خیلی سختیه. ولی به نظر من یکی از عواملی که باعث تفاوت شد، گوش دادن دکتر سعیدیان بود. ایشان خیلی خوب به بیمار گوش کرد و شاید همین باعث شد که بهتر در تشخیص تصمیم‌گیری کنند.

دلیل دیگه‌ی من برای نقل این داستان رضایت‌مندی افراد از شغلشون بود. به نظرم خیلی از برخوردهای نامناسب که روزمره در مشاغل مختلف مشاهده می‌کنیم، دلیل نارضایتی از شغل رو داره. فکر کنم که خیلی‌ها تو ایران به خاطر شرایط اجتماعی انتخاب‌های خودشون رو انجان می‌دن. که در آخر برای خودشون و جامعشون خوشایند نخواهد بود.

نکته: برای دوستانی که در گیشا زندگی می‌کنند، پیشنهاد می‌کنم که اگر روزی نیاز به پزشک فوری داشتید، درمانگاه شفا گستر ایرانیان رو امتحان کنید.
آدرس: گیشا، انتهای خ ۲۱، خ درگاهی، پ ۳۹ – تلفن ۸۸۲۸۲۸۰۰

لینک‌های مرتبط
معرفی محله کوی نصر (گیشا)

چند وقتی بود که دوباره تو ساختمونمون میز پینگ پنگ گذاشتیم و با همسایه‌ها و دوستا هفته‌ای چندبار بازی می‌کنیم. خیلی خوبه و کلی هم ورزشه واسه خودش. هر از گاهی به مشکل تکنیکی برخورد می‌کنیم که مثلا خوردن راکت به میز خطاست؟ خوردن توپ به گوشه‌های میز و بیرون رفتن درسته؟ اصلا تو بازی‌های قانونی چیزی به اسم «تعیین» هست یا ابتکار آماتورهاست.

هر دفعه هم یه قانون برای خودمون درمی‌‌آریم. بهترینش اینه‌که چون سقف پارکینگ خیلی بلند نیست، برای همین اگر توپ به سقف خورد و وارد میز حریف شد، بازی درسته و باید ادامه پیدا کنه. خلاصه همسایمون چندبار به من گفت که قوانینش رو چک کنم. من هم چندتا سایت من‌جمله سایت خود فدراسیون پینگ پنگ (من نفهمیدم که اسم این ورزش تو ایران پینگ پونگه یا تنیس روی میز؟) و یک مطلب تو ویکی‌پدیا که خیلی کامل نبود و چندتا هم غلط دیکته‌ای داشت رو نگاه کردم. از اونجایی که خودم صمبل قلت دیکطه‌ای هستم، وظیفه‌ی خود دونستم تا شبانه یه اکانت تو ویکی‌پدیا درست کنم و غلط‌ها رو اصلاح کنم.

و به‌دلیلی که می‌خواستم قوانین رو پرینت بگیرم و تو پارکینگ نصب کنم، اصرار داشتم که مطلب فارسی پیدا کنم. بعد از اینکه کلی گشتم و خیلی موفق نبودم، شروع به گشتن کتاب کردم. فکر کردم که بهتره اسم کتاب رو پیدا کنم و بعد از یه‌جایی اگه بشه تلفنی سفارش بدم که دیگه لازم نباشه تا انقلاب برم.

یه‌هو با سایت بسیار جالب آدینه بوک برخورد کردم که هر دو نیاز پیدا کردن و سفارش دادن کتاب رو برام حل کرد. از روی طراحی سایت می‌شه متوجه شد که نحوه کارش مثل سایت آمازون هستش. حالا به غیر از اینکه می‌تونست بهتر هم باشه و در بعضی جاها شاید گیج‌کننده باشه، ولی به نظرم خیلی خوب کار می‌کنه و مهمتر از همه اینکه سریع هستش. به راحتی کتاب مورد نظرم یعنی «قوانین و مقررات تنیس روی میز ۲۰۰۸-۲۰۰۹» رو پیدا کردم و سفارش دادم. قیمت خود کتاب ۲۰٫۰۰۰ ریال بود و دو انتخاب برای پست بود. اولی پست معمولی (فکر کنم بین ۷-۱۰ روز) به قیمت ۱۵٫۰۰۰ ریال و پست سفارشی (فکر کنم بین ۳-۶ روز) به قیمت ۱۸٫۵۰۰ ریال. من پست سفارشی رو انتخاب کردم که مجموع قیمت سفارش من شد ۳۸٫۵۰۰ ریال. سه انتخاب (بانک پارسیان، سامان و پاسارگاد) برای پرداخت بود که من به راحتی با بانک سامان پرداخت کردم. البته قبلا هم یه تجربه خوب تو پرداخت آنلاین اینترنت داتک داشتم.

فروشگاه اینترنتی کتاب آدینه بوک

متاسفانه الان سه روز از سفارش گذشته و کتاب هنوز به دستم نرسیده؛ به همین خاطر نمی‌تونم در مورد زمان پست نظری بدم. ولی دو نظر تو قسمت سفارشات بود که هردو می‌گفتن به موقع و تو بسته‌بندی مناسب تحویل گرفتن.

در کل تجربه بسیار خوبی برای من بود و می‌خواستم به بقیه هم پیشنهاد بدم. من خودم خیلی کتاب‌خون نیستم، یعنی بیشتر مطالب آنلاین (البته رو کتاب خونیم هم دارم کار می‌کنم) رو می‌خونم. ولی اونایی که کتاب دوست دارن، شاید بدشون نیاد که یه سری به این سایت بزنن. البته اگه تا الان این سایت رو نشناسن.

لینک‌های مرتبط

آدینه بوک
سایت بخوان داتکام
لغت نامه دهخدا

پی‌نوشت: کتاب در روز چهارشنبه، یعنی حدودا یک‌هفته بعد از سفارش به دستم رسید. فکر می‌کنم که این مدت زمان برای پست‌های داخلی زیاده. جالبه که هفته‌ی پیش هم همون موقع‌ها کتاب The Smashing Book رو سفارش داده بودم که باید از آلمان فرستاده می‌شد، که این کتاب دوشنبه بدستم رسید. یعنی همون حدود یک‌هفته.

مطالعه و بازدید عینی آن‌چه در کشور های پیشرفته هست، بومی سازی تجربیات به دست آمده در تهران، تمرکز در گرد آوری و انتشار کتاب اوّل بانک اطلاعات شهری طی سال‌های گذشته، تجربیات بسیاری را موجب شد که از میان این تجربیات فقط یک نکته ضروری را یاد آوری و مختصری در خصوص ابعاد آن ذهن خواننده محترم را معطوف می دارم.

کد ملی یا کد ده رقمی و تهیه بانک اطلاعات آحاد مردم و به طور هم‌زمان ارتباط با کد پستی، حرکتی است که سال‌ها شروع شده و به نظر حقیر در دوره های قبل در پیچ و خم نزاع‌های سیاسی مورد بی توجهی مسئولین کشور واقع شده است . چرا که تاکنون می باید این پروژه عظیم ملی به بار می نشست و ماحصل اجرای آن در تصمیم سازی کشور به عینه دیده می شد . حداقل فایده اجرای کامل این پروژه ایجاد ظرفیت‌های امنیتی برای کشور است ولی فواید بسیاری در دل این پروژه در ظاهر ساده مستتر است که مطمئناً بسیاری از گره های اجرایی و مدیریتی کشور را خواهد گشود.

راه حلی بسیار ساده و به نسبت بازدهی که دارد، بسیار ارزان در مقیاس اداره کشور که در این سطور در صدد هستم گوشه ای از اهمیت‌ها و فواید بی شمار آن را یاد آور شوم و این ضرورت را تذکر دهم که اگر دولت این پروژه ملی را با دقت فراوان دنبال و تمام کند در واقع بنیاد اجرایی بسیاری از اقدامات سازنده را بنا نهاده است.
برای آشنایی بیش‌تر با ابعاد وسیع خواص پروژه کد ملی شاید ساده ترین راه این باشد که از طریق اینترنت سری به سایت people.yahoo.com بزنید و در آن سایت ملاحظه بفرمایید که چگونه می توان به تک تک آحاد شهروندان دست یافت و سابقه آن‌ها را به‌دست آورد . در کشورهای پیش‌رفته صنعتی پروژه کد ملی با عنوان Social Security معروف است و جریان دارد.
ادامه ی نوشته

رواج پول الکترونیک در توسعه بانک‌های اطلاعاتی نقش مستقیم دارد؛ زیرا در بهره وری آن نقش اساسی داشته و انگیزه گرد آورندگان محتوای اطلاعات وهم‌چنین به روز رسانی آن را بالا می برد . درگیر شدن هرمحتوای بانک‌های اطلاعاتی با تجارت الکترونیک این ضرورت را ایجاب می کند که برای تداوم حضور، به‌روز رسانی داینامیک اطلاعات برفعالیتی که صورت می پذیرد حاکم باشد . باید توجه داشت که گرد آوری و مدیریت بانک‌های اطلاعاتی اقدامی هزینه بر وبعضاً در بسیاری زمینه ها از عهده سرمایه گذاری بخش خصوصی خارج است و تجارت الکترونیک می تواند خلا سرمایه گذاری را جبران کند . اما متأسفانه علیرغم رشد سرسام آور تجارت الکترونیک در جهان توسعه این پدیده در ایران با تناقضات و مشکلات پیچیده‌ای دست و پنجه نرم می کند و امیدی به شکل گیری صحیح آن در کوتاه مدت نمی رود . طی سال‌های گذشته حرکت‌های قابل تقدیری در عرصه شبکه بانکی و رواج پول الکترونیک صورت پذیرفته ولی به دلایلی که در زیر به آن اشاره می‌شود روند آن نتیجه مطلوبی در پی نداشته است.
چون پول الکترونیک با اینترنت عجین است و در تعریف شبکه اینترنت ماهیت جهانی بودن مستتر است؛ این که پول الکترونیک در چهار دیواری مرزو بوم ایران و فقط برای جابه‌جایی ریال در نظر گرفته شود یک جورنقض غرض است و ماهیت پول الکترونیک را دچار محدودیت فوق العاده می کند و عمده فرصت‌های مبادلات را بر روی شبکه اینترنت از کاربران می گیرد و فقط می تواند بازار داخل کشور را نشانه رود.
در حال حاضر چهار شبکه عمده Visa, Mastercard , AmericanExpress , dinnersclub اکثر گردش مالی پول الکترونیکی را در جهان به عهده دارند.
ادامه ی نوشته

ای کاش می شد قبل از اینکه پروژه کد ملی در کشور بنیانگذاری شود فواید آن برای مردم و اداره کنندگان جامعه روشن و شکافته می شد .

در حال حاضر آنچه در ذهن مردم نقش بسته بیشتر از همه چیز سبقه امنیتی و جنبه قهری آن بوده در حالی که پروژه کد ملی مقدمه ساماندهی همه ارکان جامعه است . براستی می توان ادعا کرد که اگر میخواهیم کشورمان را بسازیم تکمیل این پروژه ملی از نان شب هم ضروری تر است . هر تصمیم علمی در کشور نیازمند تحلیل اطلاعات در آن زمینه است. مشکل اینست که در ایران اطلاعات وجود ندارد و اگر هم هست یا ناقص است یا بروز نیست و یا معماری درستی برآن حاکم نیست . تحلیل و ارتباط اطلاعات بهترین روش دستیابی به ظرفیتهای نهان کشور است . کد ملی بهترین حلقه ارتباطی اطلاعات است. با توجه به پیچیدگی های روزافزون اداره جوامع بشری اگر موضوع کد ملی جدی گرفته نشود در اداره کشور درمانده خواهیم شد. ضرورت ایجاد بانکهای اطلاعاتی روز به روز بیشتر معلوم می شود و کد ملی بهترین حلقه ارتباطی بین تلاشهای انجام شده برای ایجاد این مخازن اطلاعاتی است.

در ایالات متحده آمریکا این پروژه با عنوان social security درجریان است . اشاره ای به تاثیرات و خیرات و برکاتی که این پدیده در غرب ایجاد کرده است می تواند چشم انداز روشنی از فواید آن پیش روی مخاطبان قرار دهد.
ادامه ی نوشته

GIS یا سیستم اطلاعات جغرافیایی مبنای اصلی یک بانک اطلاعات شهری است . شاید سالها قبل به ضرورت اتصال اطلاعات شهروندان به یک نقشه GIS توجه نمی شد . اما امروزه همپای پیشرفت در دنیای دیجیتال و توسعه شبکه های کامپیوتری این ضرورت روز به روز بیشتر خود را نمایان می کند . اگر بتوانیم اطلاعات جامع تهران را طبق آنچه استاندارد بین المللی است تعریف و جمع آوری کنیم یعنی نام ُ آدرس تلفن ُ فاکس ُ کدپستی ُ e-mail ُ و آدرس اینترنتی همه صاحبان شغل و حرفه و همچنین خدمات دولتی و مراکز عمومی را جمع آوری کنیم و سپس موقعیت دقیق هر شهروند را بر روی نقشه (۱/۲۰۰۰) و یا حداقل نقشه (۱/۱۰۰۰۰) مشخص کنیم . و همچنین دائما نسبت به بروز رسانی اطلاعات معابر ُو مشخص نمودن خیابانهای یک طرفه و دوطرفه ُ بن بست ها ُتغییرات فیزیکی معابر و از این قبیل اطلاعات اقدام کنیم این اتصال اطلاعات بسیار گرانبهایی را میتواند تولید کند که منشا خیرات بسیاری می تواند باشد.

اطلاعات تولید شده از این اتصال در درجه اول می تواند در بالا بردن سطح آگاهی مسئولان و تصمیم سازان شهر تاثیرگذار باشد و آنها را در اتخاذ تصمیم های صحیح و به موقع یاری رساند .

شاید ذکر چند نمونه ذهن خواننده محترم را از منظور نگارنده روشن سازد. پیاده سازی این مدل می تواند پراکندگی و نسبت هر شغل و حرفه را در سطح شهر مصور سازد و این نقشه برای تصمیم سازی بسیار می تواند مفید باشد.برای یک شهروند می تواند روشن کند که در نزدیکی حریم زندگی او چه ظرفیتهای خدمات شهری و در چه فاصله ای وجود دارد . بروز رسانی شبکه خطی معابر می تواند در آدرس دهی دقیق بکار آید . اجرای اطلاعات خیابانهای یک طرفه و دو طرفه می تواند در راهیابی وسائط نقلیه نقش داشته باشد . بااتصال این نقشه به ماهواره می توان اطلاعات دقیق تری از وضعیت حال شهر بدست آورد و به کمک ترافیک شهر آمد . دستگاه Navigator برای همین منظور طراحی شده و در برخی کشورهای توسعه یافته این وسیله در اکثر اتوموبیل ها نصب و برای سرنشین خودرو موقعیت فعلی ُ مقصد و راههای رسیدن به مقصد را روشن و بر روی صفحه نمایشگر به تصویر می کشد بعضا در برخی شهرها با اتصال این دستگاه به مرکز اطلاعات ترافیک شهر سرنشین را به مسیرهای کم ترافیک هدایت و در کاهش زمان تردد کمک شهروندان است .

اتصال اطلاعات جغرافیایی به اطلاعات موجود در شهر می تواند با ترکیب خدمات مخابرات تسهیلات بیشتری را در اختیار شهروندان قرار دهد. اگر به سرفصل اصلی کلیه مشاغل شهر یک کد خدماتی در شرکت مخابرات اختصاص پیدا کند این امر می تواند زمینه ای را فراهم کند که با شماره گیری آن کد خدماتی مرکز مخابرات شهروند را به نزدیکترین سرویس دهنده وصل نماید . در واقع این کد اختصاصی زحمت جستجو را به مرکز کامپیوتر شهر می دهد و مردم از این طریق به سمت نزدیکترین مرکز یا موسسه سرویس دهنده هدایت می شوند.

کارشناسان بر این باور هستند که این حرکت با کمک تکنولوژی خواه ناخواه همه گیر خواهد شد و تاثییرات خود را بر بهینه سازی و سرعت زندگی شهری خواهد گذاشت و کشورهایی که از این قافله عقب بمانند هزینه های بسیار سنگینی را صرف اتلاف منابع اعتباری و نیروی انسانی خودخواهند کرد.

امیدوارم کشور ما ایران در این زمینه هر چه زودتر اقدام کند و تا دیر نشده در صدد ایجاد نهادی برای گرد آوری و مدیریت اطلاعات و استنتاج بهتر از اطلاعات باشد . در این راستا فراموش نکنیم که این ضرورت را اول از همه باید تصمیم سازان کشور دریابند و سپس با دست مردم و بخش خصوصی آنرا پیگیری و تداوم بخشند . تداوم و بروز رسانی اطلاعات و همچنین استنتاج مدام از سیکل اطلاعات هر روز وساعت شهر می تواند اولین خشت اداره علمی و آینده ساز برای شهرهای بزرگ و کوچک ایران باشد.

ایالات متحده آمریکا که بیش‌ترین تجربه را در انتشار یلوپیجز (yellowpages) و فون بوک (phonebook) دارد ، معمولاً یلوپیجز را در حوزه یک شهر ( city) و فون بوک را در حوزه یک منطقه (county) منتشر می‌کند.
در آن‌جا، شهر حریمی در حدود یک منطقه شهرداری خودمان می باشد و یلوپیجز هر شهر حاوی اطلاعات تجاری آن شهر به همراه نقشه راهنمای آن شهر است .
فون بوک، یا دفتر چه تلفن، حاوی ریز اطلاعات تلفن یک منطقه، که بنا به جمعیت آن حاوی تعدادی شهر همجوار است، اعم از تلفن منازل و اماکن تجاری به همراه نشانی می باشد.
چنان‌چه شهروندی به هردلیل از جمله دلایل امنیتی تمایلی به درج اطلاعات خود در دفترچه تلفن نداشته باشد با اعلام کتبی و یا تلفنی به مرکز اطلاعات حوزه خود می‌تواند اطلاع و مانع درج اطلاعات حریم خصوصی خود و مانع این شود که اطلاعات او در معرض انظار عمومی قرار گیرد . به تعبیر دیگر مرکز اطلاعات خود را موظف به درج اطلاعات همه می‌داند مگر این‌که خلاف آن از سوی صاحبان اطلاعات خواسته شود.
شرکت مخابرات در زمان واگذاری تلفن به شهروندان خود اولاً به روز و حداکثر بیست چهار ساعته اقدام می‌کند در ثانی همه را قانوناً موظف کرده است که چنان‌چه محلی را ترک و به محل جدید نقل مکان می‌کنند تلفن محل سابق را عودت و برای محل جدید تلفن جدید اخذ نمایند. این رفتار موجب می‌شود که اطلاعات شهروندان فوراً به روز و در سیستم بانک اطلاعاتی کشور ثبت می‌شود . آن‌هایی که اقامت و حضور در آن‌جا را تجربه کرده اند ملاحظه کرده اند که با فاصله ای کوتاه نام آن‌ها در بانک اطلاعاتی شهر ملاحظه می‌شود. این سرعت عمل در مونیتور کردن اطلاعات آحاد جامعه، جدای از آشکار کردن ظرفیت کاری و حضور او به سیستم امنیتی کشور، این فرصت را می‌دهد که مجرمین احتمالی را به آسانی ردیابی و تعقیب کند.
در ایران اگر نگاهی به نوع مالکان تلفن‌ها داشته باشیم ملاحظه می‌شود که اکثراً آن‌ها مصرف کنندگان واقعی آن خط نیستند . مثلاً آقای خانه تلفن را به نام همسر خود خریداری کرده و یا تمام مستاجرها در حال استفاده تلفن صاحب خانه ها هستند و بسیاری از این قبیل مثال‌ها که النهایه موجب می‌شود که مصرف کنندگان واقعی خطوط ارتباطی مبهم ونامعلوم می‌مانند و خشت‌های اولیه ایجاد جامعه اطلاعاتی را دچار مشکل می کند . خوشبختانه طی چند سال گذشته شرکت مخابرات تلاش ارزشمندی را در جهت روشن کردن کاربری تلفن‌ها انجام داده است که این حرکت علیرغم مفید بودن از روش صحیحی پیروی نمی‌کند و لذا نیازمند بازنگری در سازمان و روش‌های اجرای این امر است.
در تهیه اطلاعات برای کتاب اول بعد از بررسی های فراوانی که انجام شد و معلوم شد که متاسفانه اطلاعات باساختار صحیح و مناسب توسعه کشور نه جمع آوری شده و نه امیدی به جمع آوری آن هست و در این راستا خسارت‌های فراوانی متوجه کشور شده و می شود که امید داریم ضرورت پیگیری این نقیصه در دولت و نهادهای تصمیم ساز کشور احساس و مجدانه پیگیری و انجام شود. تنها روشی که توانستیم به آن تکیه کنیم روش جمع آوری اطلاعات از طریق عملیات میدانی بود که این روش بسیار پر هزینه و سخت است ولی راه گریز ناپذیر اداره بانک اطلاعات شهری در ایران است. به اعتقاد این‌جانب بنیان‌گذاری روش علمی و آن‌چه اوّل به آن اشاره شد در ابتدا نیازمند اجرای همین روش بوده و سپس با قانون‌مند کردن سازمان وروش اصولی ادامه آن پی‌گیری به روز رسانی بانک اطلاعات به دست آمده باشد.
در تداوم ساختار بانک‌های اطلاعات شهری توجه به این موضوع که اطلاعات بیات شدنی و فرار است بسیار مهم و تعیین کننده است . در تهران تجربه نشان داده است که سالیانه در حدود ۲۵ الی ۳۰ درصد از اطلاعات مراکز تجاری و هچنین مراکز عمومی تغییر می‌کند. این واقعیت ضرورت تداوم عملیات به روز رسانی را گوشزد می‌کند. تغیییرات در اطلاعات دلایل متعددی دارد که ازجمله تغییر نشانی، تغییر شغل و تغییرات در شبکه مخابرات را می‌توان ذکر کرد.
اطلاع رسانی علیرغم سادگی پیچیدگی‌های خودرا هم دارد و عموماً از منظر عموم مردم مخفی است.

تقسیمات واحد کشوری که بر نیاز همه نهادهای اجرایی کشور منطبق باشد میتوانددر پیشبرد برنامه ریزی آینده کشور نقش بسزایی داشته باشد . اگر مطالعه دقیقی بر روی کد پستی ده رقمی صورت گرفته باشد قاعدتا می باید این سیستم مبنای تمام تقسیمات باشد. کد پستی همه فهم ترین جنس تقسیمات است و در یک جامعه اطلاعاتی میتواند بهترین مبنا باشد . لازم است تقسیمات شهرداریها ، آموزش و پرورش ، اداره آب ، گاز ، برق ، تلفن و هرگونه خدماتی که به مردم داده می شود به نحوی خود را بر این مبنا منطبق کند تا از دوباره کاری در برنامه ریزی های آتی در کلان کشور جلوگیری شود .

بهترین مرجع برای ارائه تقسیمات واحد کشوری ، وزارت کشور است . لازم است این وزارتخانه پس از مطالعات گسترده این مهم را مورد بررسی دقیق قرار داده و از این طریق تمام نهادها با یکدیگر هماهنگ شوند . بنظر میرسد تا کنون جای این اقدام در کشور خالی بوده است ، علت آن هم این است که هیچ نهادی بعنوان مرکز جمع آوری اطلاعات و مهمتر از آن پردازش اطلاعات نداریم که نتیجه فعالیت آن مبنای تصمیم گیری دولتمردان و سپس آحاد مردم باشد . شاید از مرکز آمار و یا سازمان برنامه یاد شود ولی آنها روشی برای دسترسی به تک تک اطلاعات موجود در کشور طراحی نکرده اند و مدلی برای ارائه و استفاده از اطلاعات گرد آوری شده ارائه نشده است و این مهم موجب هدر رفتن بسیاری از فرصتها و عدم درک صحیح از پتانسیلهای موجود در کشور شده است.

اگر به هر نهادی مراجعه کنید ملاحظه میشود که آنها بر اساس نیاز ، و تشخیص درون سازمانی خود اقدام به گردآوری اطلاعات و بعضا با هزینه و مشقات بسیار کرده اند ولی متاسفانه نگاه کلان در آنها ملاحظه نشده است . همچنین اطلاعات دائما نیاز به بروزرسانی و باز نگری دارد که این همت در نهادهای اداره کننده کشور بطور جدی پیگیری نمیشود.

عدم وجود الگو و مدل کلان در کشور موجب یک جور از هم گسیختگی در میان نهادهای کشور می شود و بعضا ملاحظه میشود که برخی سازمانها پیش پا افتاده ترین اطلاعات خود را محرمانه تلقی می کنند و تصور می شود که این روش جلوی رانت و سوء استفاده را می گیرد و یا اینکه مدیران عدم ارائه اطلاعات را بعنوان یک برگ برنده در دست خود، ابزاری برای قدرت نمایی می بینند ولی توجه نمی کنند که در کل عدم ارائه اطلاعات به عموم مردم موجب ضرر و زیان به کل کشور و عدم امکان ایجاد جامعه اطلاعاتی می شود.

در آمریکا یلوپیجز متعلق به کنسرسیومی شامل شهرداری ها و شرکت مخابرات هر منطقه یا محله است. هر ساله این کنسرسیوم اجرای یلو پیجز را در میان تعداد کثیری از شرکتهای خصوصی به مناقصه میگذارد. شرکتی که در این مناقصه قبول شود با اخذ سهمیه از مبلغ آبونمانی که با هر قبض تلفن ازصاحبان تلفن اخذ می شود و آخرین اطلاعات موجود در بانک اطلاعاتی شرکت مخابرات حوزه فعالیت خود و همچنین امتیاز اخذ آگهی در همان حوزه متعهد میگردد در ماه ژانویه نسبت به تهیه و انتشار وتوزیع یلوپیجز در همه پلاکهای حوزه خود اقدام کند.

چنانچه کمی دقت شود ملاحظه می کنید کشوری که مصرا معتقد به انجام امور توسط بخش خصوصی است و اقتصاد آن بر مبنای بخش خصوصی فعالیت دارد ولی به جهت اهمیت موضوع اطلاع رسانی مالکیت این پدیده را متعلق به یک نهاد عمومی کرده تا هدایت آن در زیر دست و پای رقابت های بازاری دچار انحراف نشود و رسالت اصلی کار به فراموشی سپرده نشود. این ساختار در عین حال بار اجرای یلوپیجز را بر دوش بخش خصوصی گذاشته است. مهمترین هزینه تهیه یک بانک اطلاعاتی جامع هزینه های مربوط به گرد آوری اطلاعات است که این روش نه تنها هزینه ای را بردوش بخش خصوصی تحمیل نمیکند بلکه سهمیه آبونمان خطوط تلفن پشتوانه دیگری است که این کنسرسیوم در اختیار مجری قرار میدهد . در این ساختار عمده تاکید بر توزیع همگانی و به موقع یلوپیجز است که مدیریت اینگونه کاری بسیار دشوار است و فقط از عهده مجریان با تجربه بر می آید.

تمام آنهایی که به کشورهای غربی سفر کرده اند با یلوپیجز مواجه شده اند و آنهایی که در آنجا به نحوی اقامت داشته و مدتی را در آنجا زندگی کرده اند آنرا بهتر می شناسند . اگر هم به فرنگ نرفته باشید فکر میکنم باید آنرا در کنار میز تلفن بازیگرهای فیلم های خارجی دیده باشید . به هر صورت اهمیت یلوپیجز در ساختار اجتماعی کشورهای پیشرفته بر کسی پوشیده نیست و بر این باور هستم که اگر روزی بر فرض قرار باشد یلوپیجز از ساختار اداره این کشورها حذف شود مسلما نابسامانی جدی در اداره امور جاری آنها پدید خواهد آمد . این را از باب غلو و بزرگنمایی نمیگویم و تمام کسانی که در آن ساختار زیسته اند این نکته را اذعان دارند .

هیچ خانه و دفتر کاری را بدون یلوپیجز نمی توان یافت . اگر برای یافتن چیزی به آدمها رجوع کنید با تعجب به تو می نگرند و بلافاصله تو را به مراجعه به یلوپیجز دعوت خواهند کرد. هیچ اتوموبیلی را بدون نقشه راهنما ( A to Z ) نمی بینی . اگر آدرس جدیدی داشته باشی بطور طبیعی نمی توانی بدون مراجعه به نقشه راهنما آنرا بیابی و لازم است آنرا روی نقشه بیابی و برای رسیدن به آن برنامه ریزی و سپس حرکت کنی اگر نخواهی این زحمت را به خودت بدهی مطمئنا سر در گم خواهی شد . کافی است بطور مثال در یک بزرگراه یک خروجی را زودتر و یا دیرتر اقدام کنی در آن صورت وقت زیادی را باید صرف جبران اشتباه صورت گرفته کنی تا بتوانی به موقعیت قبلی برگردی و سپس راه درست را بیابی . اینها فرهنگی است که اداره کنندگان یک کشور پیشرفته صنعتی به شهروندان خود تحمیل کرده و همه آنها به این سازمان عادت کرده اند و موجب ایجاد سامان در همه چیز شده است . به عبارت دیگر هر کس تکلیف خودش را میداند و هیچکس سر گردان نیست . هزینه های اداره شهرها را از این طریق پایین آورده اند . به عبارت خیلی ساده یلوپیجز یک زیر ساخت است برای اداره بهتر امور یک جامعه شهری . یک زیر ساخت از نوع اطلاعات . مسلما اطلاعات بدون ساختار و برنامه نمی تواند مشکلی را حل کند . پردازش و معماری اطلاعات و فرهنگ سازی و تبلیغ این رسانه و همچنین گسترش آن توانسته جایگاه آنرا در جوامع پیشرفته والا کند .

امروزه یلوپیجز جزو پرتیراژترین آثار چاپی در کشورهای پیشرفته است است و اثری به تیراژ همه سقفهای موجود در شهرهای کشور و استفاده کنندگان احتمالی در سایر شهرهای دیگر. نمیدانم آیا میتوانید تصور کنید چه حجم عظیمی از کاغذ و نیروی انسانی و منابع مالی صرف این پدیده شگرف می شود؟