سینما پردیس ملت بعد از بازی هلند-برزیل
با نزدیک شدن به آخرای جامجهانی، هیجان این بازیها هم فوقالعاده زیاد شده. به طوری که چند سینمای تهران هم شروع به پخش مستقیم این بازیها کردن. البته به شکل ایرانیش. حالا جلوتر میگم که منظورم چیه.
امروز هم من برای اولین بار با چهارتا از دوستام رفتیم سینمای پردیس ملت برای بازی فوقالعاده حساس هلند-برزیل. به خاطر پیدا کردن جای پارک از ساعت ۵:۳۰ اونجا بودیم، درصورتیکه قرار بود بازی ساعت ۶:۳۰ شروع بشه. تو این یکساعت هم مشغول صحبت باهم و گهگاه هم با طرفداران هردو تیم. منکه خودم از طرفداران پروپا قرص هلند هستم و تقریبا از زمانی که فوتبال رو شناختم، طرافدار نارنجیها بودم.
تعداد نارنجی پوشها داشت بیشتر میشد (البته منظورم کسانی بود که لباس نارنجی پوشیده بودند، شاید برزیلیها لباس زرد نپوشیده بودند) و آقایی هم مشغول فیلمبرداری بود که ظاهرا درحال تهیه فیلم مستندی بود. متاسفانه خیلی مطمئن نبودن که چه زمانی ویدیو حاضر میشه، وگرنه ازشون میخواستم که برای این پست، ویدیوشون رو به اشتراک بذارن. عدهای هم طرفداران خارجی بودند که برای تشویق هلند اومده بودند. ساعت ۶:۲۰ دقیقه بود که یکی از بازیکنان قدیم برزیل وارد سالن شد. جرزینیو که شخصا نمیشناسمشون، چون در زمان پله کاپیتان تیم ملی بودند. از اینجا اون هماهنگی ویژه که معمولا در ایران اتفاق میفته، شروع میشه.
قبل از شروع بازی
ساعت تقریبا، ۶:۲۸ دقیقه بود که هنوز درب سالن رو باز نکرده بودن. انگار که اصلا مهم نیست که اوایل بازی رو ببنیم، یا اینکه میخوایم بریم فیلم ببینیم و ده دقیقه اولش تبلیغه. وقتی درب رو باز کردن، که دو تیم مشغول سرود ملیشون بودن. تازه باید جامون رو پیدا میکردیم، که اونجا یکی از مسئولان سالن گفتن که هرجا دوست دارین بشینین (حداقل این چیزی بود که دوستام گفتن). ما هم نشستیم یهجای خوب، ظاهرا اکثرا هم اینکار رو کرده بودند. چند دقیقهای از بازی گذشته بود که اومدن و مارو بلند کردن و ما هم رفتیم سر جامون (ردیف اول سالن).
نیمه اول
هنوز جای خودم رو پیدا نکردهبودم که برزیل گل اول (آفساید) رو زد. پیش خودم گفتم این نامردا هنوز بازی شروع نشده، شروع کردن به گل زدن. فقط چند دقیقه بازی خوب از هلند دیدیم و بیشتر نیمه اول با نتیجه یک بر هیچ به نفع برزیل تمام شد. و برای بین نیمه به بیرون سالن رفتیم.
نیمه دوم
با امید زیاد به سالن برگشتیم و چند دقیقهای نگذشته بود که گل اول هلند (گل خودی برزیل) زده شد. تمام طرفداران خیلی خوشحال شده بودند و نفس تازهای بین هلندیها افتاد. صدای بلندگوهای سالن در کیفیت پایینی بود و حتی چند دقیقهای هم کاملا قطع شد و باعث شد که بسیاری از طرفداران دو تیم به جای سردادن شعار برای تیمشون، شروع کردن به شعار دادن «صدااا سوراخه، صدااا خرابه». راستش تا آخر بازی هم خیلی فرقی نکرد. منتها چون ما تو ردیف اول بودیم و هیجان زیادی داشتیم، خیلی متوجه نبودیم. بعد از اون گل و کلا در شروع نیمه دوم، بازی هلند فرق کرده بود و بیشتر به حرکات فردی رویآورده بودن که کاملا هم جواب داد. جذب فوتبال قشنگ هلند بودیم که گل دوم هلند در دقیقه ۶۸ زده شد.
گل اسنایدر به برزیل در دقیقه ۶۸
گلی که باعث شد روحیه هلندیها فوقالعاده بهتر بشه و در عوض سیستم برزیلیها بهم بریزه. بهطوری که فلیپو ملو (بازیکنی که به خاطر گلی که به خودشون زده بود، احساس گناه میکرد) از شدت عصبانیت در دقیقه ۷۳ خطایی برروی آرین روبن کرد، که منجر به اخراج شدنش شد. دقایق پایانی بازی رو با کلی استرس به پایان رسوندیم و با سوت پایان بازی، با خوشحالی تمام، سالن رو ترک کردیم. بازی خیلی خوبی بود و برای شخص من از قهرمانی مهمتر بود.
وسلی اسنایدر، گفتگوی بعد از بازی
ما به جهان نشون دادیم که هلند در برابر برزیل بازی فوقالعادهای بود. در نهایت برزیل رو بعد از دو دوره شکست دادیم. برای ۴۵ دقیقه دوم، ما تمام برروی دفاع حریف حمله کردیم و با گل پاداش خود را گرفتیم. ضربه زدن با سر برای من احساس خوبی بود و من خیلی خوشحال هستم.
فردا هم داریم میریم تو همین سینما برای دیدن بازی آرژانتین-آلمان که منتظر دیدن بازی زیبایی هستم.
منبع عکس: سایت فیفا
Loading ...
